Waarachtig. alweer een aanwinst voor het Nederlandse progcircuitje. Het is niemand minder dan 'de god van de wind' met wie we hier te maken hebben, oftewel Aeolus, lets meer bescheiden zijn het: gitarist/bassist Jurrie Teeuwen (de rocker/metal-man), Michiel Kramp (toetsen, de symfo-man) en zander Raymond van Kooten. Zij laten zich ondersteunen door de zeer sterke (gast)drummer Matthijs Hekking. Hij slaat ze strak, met gevoel. en zo nu en dan tegen het 'normale' ritme in. Aeolus komt op mij een beetje over als het heavy broertje van Maryson, ook van nationale makelij. In een ballad als Anonymous Embrace doet Van Kooten zelfs denken aan hun zanger Rein van den Broek. Het gitaarspel is aan de ene kant nogal eens plezierig luchtig zoals je wel bij Mike & the Mechanics hoorde, aan de andere kant weet Teeuwen wat rocken is. Op de een of andere manier is zijn sound dan toch niet vet genoeg. De solo in bijvoorbeeld Fate (het sterkste en langste nummer van de CD met 7.32 minuten) staat wel weer als een huis. Aeolus strijdt met het leven en uit dat in elf songs, tezamen een uur muziek. Het is progpop met stukjes (nu-)metal. Naast genoemde songs bevalt Where light Is Coming Through me erg goed, mede door het orkestrale keyboardwerk aan het slot. Breed symfonisch van aanpak. Qua compositie en pakkende melodieen moet Aeolus nog iets groeien. maar voor een debuut gooit deze 'god' hoge ogen.

Reviewed by Freek Wolff